دست‌خالی از تهران، وزارتخانه و دیگر جاها برگشتیم. روزگار سخت‌تر شد و من، انگار همان میرزای خسته و تنهایی بودم که به کوه‌های گیلوان پناه برده بود. دو سال سکوت و بایکوت هر اجرایی، مرا تا ویرانه‌های تنهایی میرزا می‌کشاند و در خفقان تنهایی میرزا غَلت می‌زدم.

سجاد عزیزپور اظهار کرد: من نه تنها خسته نشدم بلکه از ۱۰سال میرزاکوچک بودن لذت میبرم و تک تک لحظه‌های عمرم را با میرزاکوچک جنگلی زندگی می‌کنم. به قول فردی که می‌گفت: «اگر سجاد عزیزپور بخواهد چهره خود را تغییر دهد باید از مردم اجازه بگیرد.»