دست‌خالی از تهران، وزارتخانه و دیگر جاها برگشتیم. روزگار سخت‌تر شد و من، انگار همان میرزای خسته و تنهایی بودم که به کوه‌های گیلوان پناه برده بود. دو سال سکوت و بایکوت هر اجرایی، مرا تا ویرانه‌های تنهایی میرزا می‌کشاند و در خفقان تنهایی میرزا غَلت می‌زدم.